Metodyka realizacji nowej podstawy programowej z informatyki

Proponowane w projekcie podstawy programowej zmiany mają na celu wprowadzanie w szkole nauki programowania od najmłodszych lat. Choć określenie to jest powszechnie używane w pilotażu, to jednak stanowi skrót myślowy i może prowadzić do niezrozumienia zamierzeń autorów nowej podstawy programowej.

Trudno wyobrazić sobie, aby uczniowie, tym bardziej ci najmłodsi, uczyli się programowania w formalnym języku programowania z wykorzystaniem zaawansowanej algorytmiki. Niższe etapy edukacji powinny być przede wszystkim miejscem przygotowania uczniów do realizacji pełnego procesu rozwiązania problemów przez gry, zabawy (niekoniecznie z wykorzystaniem narzędzi elektronicznych), komputerowe symulacje i wizualne programowanie.

Samo zaprogramowanie rozwiązania z wykorzystaniem dostępnych aplikacji lub języków programowania jest jednym z końcowych etapów całego procesu rozwiązywania problemów. Zatem, powszechną naukę programowania należy widzieć jako integralną część tego procesu, który schematycznie można przedstawić jak poniżej (należy czytać od lewej do prawej):

Nauczyciel przedstawia problem lub aranżuje sytuację problemową, mającą znaczenie dla uczniów i wywołującą ich zainteresowanie Uczniowie, posługując się abstrakcją, tworzą model sytuacji, kształtują rozumienie pojęć Stosując różne podejścia i metody (np. heurystyczne), często w grupie, uczniowie otrzymują metodę rozwiązywania problemu (sytuacji problemowej), algorytm Znaleziony sposób (metoda) rozwiązania, algorytm, uczniowie realizują na komputerze programując lub korzystając z gotowych aplikacji komputerowych. Testują również rozwiązanie.
Posted on